Dziś uświadomiłem sobie, czego chyba Bóg najbardziej ode mnie pragnie. No… może nie najbardziej, bo przecież przede wszystkim chodzi o miłość i posłuszeństwo. To, do czego chyba wzywa mnie Bóg, to jest szaleństwo (oczywiście Boże). Ktoś kto mnie zna – szczególnie od dawna – stwierdzi, że to niemożliwe, bo przecież we mnie tego szaleństwa nie widać. Ja myślę jednak, że jeśli ktoś ma ze mną jakiś, w miarę systematyczny, kontakt w ciągu ostatnich lat, to dostrzeże, że gdzieś to Boże szaleństwo się we mnie budzi. Widzę, jak Bóg mnie zmienia i chyba do tego szaleństwa powołuje. Cieszę się bardzo, bo wokół mnie Bóg stawia także innych szaleńców, którzy coraz bardziej chcą iść i przenosić góry, by chwała Boża wzrastała w całym świecie. I chociaż wiele tych osób (łącznie ze mną) w pierwszym kontakcie wydawać się może jako niepozorne, to są momenty, gdy wyraźnie się da zobaczyć to szaleństwo. 

Żeby było jasne, o jakie to szaleństwo chodzi – takie, jak towarzyszyło wielu świętym – np. Franciszkowi, Pawłowi i wielu, wielu innym świętym. To ci, którzy na poważnie wzięli do serca słowa: „nie martwcie się o to, co będziecie jeść, co będziecie pić, w co będziecie się przyodziewać… Starajcie się wpierw o królestwo Boże i Jego sprawiedliwość, a wszystko inne będzie wam przydane”. Tak sobie myślę, że chyba o takim szaleństwie mógł także myśleć Jezus, wzywając, byśmy stali się jak dzieci. Może w dzieciach trudno dostrzec szaleństwo, ale wierzcie mi, że kochane i dobrze wychowywane dziecko jest chętne i gotowe pójść z kochającym ojcem na koniec świata, nawet gdyby wszystko trzeba było zostawić i ruszyć w nieznane… Taki jest Boży szaleniec – nie myśli o sobie, i swoich problemach, ale o Ojcu (niebieskim) i z pasją dziecka idzie tam, gdzie będzie posłany i robi to, do czego zachęca go Ojciec (albo Jezus Chrystus)… Nawet, gdyby miał ostatecznie stracić życie…

Światu potrzeba takich Bożych szaleńców. I chociaż jeszcze dużo mi do takiego szaleńca brakuje, to czuję, że chyba Bóg chce mojej otwartości i szaleństwa… Ja Ciebie też (w imieniu Chrystusa) na taką drogę zapraszam! Pójdziesz?

Alleluja! (PS. Jeszcze można :P)

Dziś na lekcji religii zwerbalizowałem pewien wniosek, który w jakiś sposób pewno dawno we mnie był:

„Jakie to przykre, że wielu ludzi bardziej dba o swoje zwierzątka, niż o swoją duszę, bo tamte karmi codziennie, a duszę (poprzez Eucharystię) bardzo rzadko”. 

Z tego wniosku można by pójść dalej i stwierdzić, że jeśli dusza jest mniej ważna od zwierzęcia, to chyba niezbyt pozytywnie świadczy to człowieku i jego godności na tle innych stworzeń.

Nie chcę tu za bardzo ciągnąć dalszych wniosków z tego wynikających, ale w taki sposób, to można by dojść np., że to tylko kwestia czasu, kiedy dla niektórych ludzi obiektem westchnień i pożądań staną się zwierzęta (przecież one są ważniejsze niż to, co najistotniejsze w człowieku).

Dziś miałem dzień pełen rozterek, wątpliwości, może gdzieś pojawiającego się buntu. No… w sumie ci, którzy przeżyli rekolekcje takie jak ja, uprzedzali mnie, że mogę wrócić z nich rozwalony. Inna rzecz, że sprawa cały czas nie dotyczy tego, co było podstawowym zamysłem rekolekcji.

Jaki był (jest) mój dzisiejszy problem? Chyba za bardzo chcę być święty. Nie chcę dopuścić możliwości grzechu i tego, co mnie od Boga oddziela i pragnę na siłę otworzyć się na Boga. Tyle tylko, że zupełnie mi to nie idzie.

Z pomocą w dzisiejszych rozterkach przyszła rozmowa, a dokładniej wymiana maili ze znajomą osobą. Dzięki temu uświadomiłem sobie, że ja muszę odpuścić, otworzyć się, a nie na siłę szukać Boga. 

Dopełnieniem tych wniosków była dzisiejsza Ewangelia. W rozmowie z bogatym młodzieńcem Jezus każe mu sprzedać wszystko co ma i pójść za Nim. Uświadomiłem sobie, że nie musi tu wcale chodzić o bogactwo, ale także to wszystko co mnie zniewala, ogranicza. Moje myślenie, że ja MUSZĘ być jak najświętszy ograniczało mnie, być może wręcz zniewalało. I do czego to prowadzi? Jezus mówi, że nikt z ludzi się nie zbawi, lecz dla Boga jest to możliwe. Mam takie wrażenie, że ja na siłę chciałem dojść do zbawienia, w swój własny sposób – trochę na siłę. Ale to niemożliwe. Muszę iść z Chrystusem, a dokładniej tak, jak to powiedział młodzieńcowi: „Pójdź ZA MNĄ”. Zatem Jezus niejako mówi: „nie przede mną”, „nie obok mnie”, „nie ciągnij mnie do swoich planów, lecz pozwól mi nadawać tempo, wskazywać drogę i jakie przeszkody na tej drodze będą”. Ja sobie uświadomiłem, że to moje pragnienie bycia świętym na siłę, chciało ograniczyć Jezusowi decydowanie o mojej drodze i sposobie jej przechodzenia. A trudno w taki sposób osiągnąć zbawienie, a nawet to, co już tu na ziemi zapowiada zbawienie, jak bliskość Boga i pokój w sercu. Niech te dzisiejsze przemyślenia będą wezwaniem dla mnie, by pozwolić Bogu działać. Muszę Mu zaufać, że On jednak sporo lepiej wie jaką drogą i jakim tempem mnie poprowadzić. A przy moim dążeniu na siłę, muszę po prostu momentami wrzucić na luz i dopasować się do tego, co wskazuje Jezus i do Jego tempa uświęcania mnie.

Byłem przez kilka dni na rekolekcjach. Trzeba uznać, że to dobry czas. Chociaż wydawać by się mogło, że przeżyłem je jakoś obok. Mam wrażenie, że inaczej przeżywałem, niż wiele osób. Bo wiele osób przełamywało się w otwieraniu na miłość – czy to Boga, czy bliźniego – nieraz wylewając spore ilości łez. Ja nie twierdzę, że się nie przełamałem. Chociaż to dopiero owoce pokażą. Fakt jest jednak taki, że łzy się wprawdzie były, ale na tyle mało, że zapewne więcej pojawiło się w trakcie samej drogi na rekolekcje, niż podczas nich.

Mam wrażenie, że w ogóle do innych wniosków dochodziłem, niż mogli oczekiwać prowadzący rekolekcje. Cóż… może dziwny jestem? A może Pan Bóg mnie wysłał na te rekolekcje nie po to, aby dokonać tego, o czym myśleli prowadzący, tylko z innego powodu. Jest to o tyle możliwe, że przecież Bogu nie potrzebne są żadne rekolekcje, by do nas dotrzeć, ale chce naszego posłuszeństwa i otwierania się na Jego działanie. A ja, co by nie powiedzieć staram się na ile się da. Ale problem z tym, że chciałbym wiedzieć, czego Bóg ode mnie chce. Bo jak być posłusznym, kiedy ogólnie rzec biorąc nie wiem czemu konkretnie? 

Rekolekcje chyba potwierdziły, że Bóg ma świadomość, że mam takie rozterki. Gdy jednego dnia rozważałem słowa Ewangelii o dialogu Jezusa z Piotrem po zmartwychwstaniu, uświadomiłem sobie, że Jezus podobne pytania po raz kolejny mi stawia: „Czy miłujesz mnie więcej aniżeli ci?”, a ja odpowiedziałem: „Panie, Ty wiesz, że na ile potrafię, to Cię kocham i chcę za Tobą takim iść”. Jezus powtórzył „Pójdź za mną” tak mocno, że wyraźniej czuję, co mnie niedługo czeka. Tego w tej chwili tu nie napiszę. Poczekam, czy się potwierdzi. Jednakże napiszę jeszcze jedną refleksję…

Na koniec rekolekcji myśląc o powyższych przemyśleniach cieszyłem się ogromnie z działania Boga i powiedziałem: „Panie, chcę iść za Tobą dokądkolwiek mnie zaprowadzisz”. I wtedy przed moimi oczami stanęła dalsza część tej Ewangelii o dialogu z Piotrem. A tam słowa: „Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz. To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga” (J 20,18-19). Przez głowę przebiegła tak silna myśl: „męczeństwo„, że mam wrażenie, że chyba mi Bóg powiedział, czego ode mnie oczekuje. A jeśli nawet nie męczeństwa, to przynajmniej gotowości na to. Kapłaństwo, to nie bajka, lecz Chrystus. Nie da się w pełni naśladować Chrystusa, bez gotowości udziału w Jego Krwi. Nie będę ukrywał, że ta myśl nie była dla mnie łatwa. Ale z Bożą pomocą z tymi myślami zaczynam się oswajać. A co z tego wyjdzie? Życie pokaże.

Jestem takim dziwnym typem, że nieraz się wzruszam, wręcz pojawiają mi się w oczach łzy. Ktoś zapyta, co to za facet, gdy płacze? O tym może w innym poście. Inna rzecz, że niektórzy twierdzą, że ksiądz to nie facet (w sumie być może byłoby prościej, gdyby niektóre kobiety na księdza nie patrzyły tylko jak na faceta, bo tak się zdarza).

Nie o tym jednak chciałem pisać. Niedawno uświadomiłem sobie pewną rzecz. Oglądałem pewien film na którym zwycięża miłość. Wzruszyłem się. Ja, to ja… Ale ileż kobiet płacze na takich scenach? Ileż osób czyta książki – romanse, czy ogląda filmy – melodramaty? Zapewne u takich osób jest dużo wzruszeń oraz momentów, w których osoby chyba za bardzo utożsamiają się z głównym bohaterem i pragną przeżyć taką samą piękną miłość.

Ciekaw jestem, dlaczego tak mało osób wzrusza się Ewangelią, w której miłość zwycięża śmierć. Miłość aż po grób – ileż osób o takiej miłości marzy, a jakoś rzadko kiedy prowadzi nas to do wzruszeń.

Może po prostu Ewangelia nam spowszedniała? Może nie uświadamiamy sobie, jak wielkie rzeczy uczynił dla nas Jezus? A może świat po to pokazuje inną miłość, by nie przyszło nam do głowy tęsknić za tą prawdziwą miłością? Kto wie? Być może gdyby było mniej romansów i melodramatów, na nowo zachwycilibyśmy się tym, co prawdziwe, a nie sztuczne i wyreżyserowane?