Ostatnio miałem różne wątpliwości dotyczącego tego, co Bóg chce ode mnie i ew. czy moje działanie ma jakiś sens. Powątpiewałem w moc mojej modlitwy – bo tak naprawdę to wielokrotnie trudno dostrzec namacalne owoce modlitwy. Ale czwartek i piątek powinien rozwiać moje wątpliwości. Co najmniej 3 sytuacje potwierdziły, że rzeczywiście modlitwa działa. Opiszę jedną z nich.

Wczoraj rozmawiałem z maturzystami o ich rozterkach. Narzekali na swoją wychowawczynię, a jednocześnie polonistkę. Wypominali jej negatywne nastawienie, notoryczne krytykowanie ich, brak dostrzegania ich starań itp. Próbuję im tłumaczyć, że pewno gdzieś ma jakieś problemy, może czegoś trudnego doświadczyła w życiu i to się odbija na nich. Oczywiście mówię, że to nie znaczy, że ją to usprawiedliwia. Próbuję w różny sposób tłumaczyć, jak do tego podejść. Ostatecznie dochodzę do pewnego pytania…

– „Może to uznacie za głupie, ale czy ktoś z Was się modli za Waszą wychowawczynię?”

Nie było pozytywnych odpowiedzi. Kilka osób pospuszczało głowy na znak wstydu, że nie pomyśleli o tym. Inne osoby zaczęły krytykować mój pomysł, próbując przekonać mnie, że to trzeba zrobić praktycznie, a nie modlić się, bo to nic nie da. I to raczej mówiły osoby, które twierdzą, że są na tyle wierzące, że o pewnych sprawach nie ma co mówić na religii, bo to zbyt trywialny temat. Nota bene według mnie tamten temat akurat jest jednym z istotniejszych, a że nie wszyscy lubią się zastanawiać nad tym, co im nie pasuje, to inna sprawa…

Po iluś minutach dyskusji, na koniec lekcji postanowiłem, że się pomodlimy także za tę Wychowawczynię i o poprawienie relacji między nią i uczniami. Poprowadziłem modlitwę. Później jeszcze wróciłem do niej sam, w ciągu dnia…

Wieczorem skontaktował się ze mną jeden z uczniów tej klasy. I mówi: „chciałem księdzu podziękować, bo lekcja polskiego była zupełnie inna niż wiele ostatnich. Zupełnie spokojnie i dało się nawet sensownie pogadać. Modlitwa pomogła”.

Nie ukrywam, że ucieszyłem się. Dla mnie to też ważne potwierdzenie czegoś. Bóg czuwa i działa, a modlitwa ma wielką moc. Nie można o tym zapominać. W wielu przypadkach modlitwa jest sporo skuteczniejsza niż najwymyślniejsze nasze próby załatwienia czegoś. Warto Bogu zaufać i sprawę wpierw omodlić.

A mi pozostaje dziękować Bogu, bo z nadwyżką rozwiał moje wątpliwości co do tego, że moja modlitwa ma sens i niejednokrotnie da się dostrzec jej owoce.

Chwała Panu!

Za mną jeden z trudniejszych dni w moim życiu, a jednocześnie z happy endem… Niby nic się nie działo. Ale strasznie było źle ze mną. Jakieś żale, pretensje – nawet i do Boga. Ogólnie rzecz biorąc „dół gigant”. Trochę mi się popłakało. Naprawdę jak ktoś mnie widział, to mógł się zacząć o mnie porządnie martwić.  Wiem, że niektórzy szczególnie się dziś za mnie modlili – dzięki wielkie.

Ale potem była Msza św. na spotkaniu Wspólnoty. W kazaniu powiedziałem o swoich rozterkach (no może bez szczegółów), jednocześnie wskazując, że nie da się iść za Chrystusem bez Krzyża. Dodatkowo wybór drogi na skróty może skończyć się źle, zgodnie z tym, co zapowiadał Bóg w pierwszym czytaniu. Co z tego, że zobaczy się Ziemię Obiecaną, jeśli niedługo by się w niej pobyło. Lepiej się przygotować, przemęczyć i dać się poprowadzić drogą może nie najprostszą i nie najkrótszą, ale Bożą. 

Ta Msza św. mnie bardzo uspokoiła, a w następującej po niej Adoracji niejako zrzuciłem ten cały ciężar na Jezusa i czułem, że się zaczęło znacznie poprawiać. Później jeszcze dwa epizody, które mimo wszystko pokazały (przynajmniej mi), że Pan Bóg pamięta, czuwa, działa i nadaje sens temu, o co częściowo chodziło w moich rozterkach… A na deser całego dnia spowiedź. Jakże mi się lekko wracało. Aż chce się żyć. Oby jak najdłużej…

Chwała Panu!

PS. Przepraszam, że tak chaotycznie, ale już całkiem późno, a zmęczenie, podobnie jak przygnębienie, nakładało się na mnie co najmniej od kilku dni.

Dziś uświadomiłem sobie, czego chyba Bóg najbardziej ode mnie pragnie. No… może nie najbardziej, bo przecież przede wszystkim chodzi o miłość i posłuszeństwo. To, do czego chyba wzywa mnie Bóg, to jest szaleństwo (oczywiście Boże). Ktoś kto mnie zna – szczególnie od dawna – stwierdzi, że to niemożliwe, bo przecież we mnie tego szaleństwa nie widać. Ja myślę jednak, że jeśli ktoś ma ze mną jakiś, w miarę systematyczny, kontakt w ciągu ostatnich lat, to dostrzeże, że gdzieś to Boże szaleństwo się we mnie budzi. Widzę, jak Bóg mnie zmienia i chyba do tego szaleństwa powołuje. Cieszę się bardzo, bo wokół mnie Bóg stawia także innych szaleńców, którzy coraz bardziej chcą iść i przenosić góry, by chwała Boża wzrastała w całym świecie. I chociaż wiele tych osób (łącznie ze mną) w pierwszym kontakcie wydawać się może jako niepozorne, to są momenty, gdy wyraźnie się da zobaczyć to szaleństwo. 

Żeby było jasne, o jakie to szaleństwo chodzi – takie, jak towarzyszyło wielu świętym – np. Franciszkowi, Pawłowi i wielu, wielu innym świętym. To ci, którzy na poważnie wzięli do serca słowa: „nie martwcie się o to, co będziecie jeść, co będziecie pić, w co będziecie się przyodziewać… Starajcie się wpierw o królestwo Boże i Jego sprawiedliwość, a wszystko inne będzie wam przydane”. Tak sobie myślę, że chyba o takim szaleństwie mógł także myśleć Jezus, wzywając, byśmy stali się jak dzieci. Może w dzieciach trudno dostrzec szaleństwo, ale wierzcie mi, że kochane i dobrze wychowywane dziecko jest chętne i gotowe pójść z kochającym ojcem na koniec świata, nawet gdyby wszystko trzeba było zostawić i ruszyć w nieznane… Taki jest Boży szaleniec – nie myśli o sobie, i swoich problemach, ale o Ojcu (niebieskim) i z pasją dziecka idzie tam, gdzie będzie posłany i robi to, do czego zachęca go Ojciec (albo Jezus Chrystus)… Nawet, gdyby miał ostatecznie stracić życie…

Światu potrzeba takich Bożych szaleńców. I chociaż jeszcze dużo mi do takiego szaleńca brakuje, to czuję, że chyba Bóg chce mojej otwartości i szaleństwa… Ja Ciebie też (w imieniu Chrystusa) na taką drogę zapraszam! Pójdziesz?

Alleluja! (PS. Jeszcze można :P)

Dziś na lekcji religii zwerbalizowałem pewien wniosek, który w jakiś sposób pewno dawno we mnie był:

„Jakie to przykre, że wielu ludzi bardziej dba o swoje zwierzątka, niż o swoją duszę, bo tamte karmi codziennie, a duszę (poprzez Eucharystię) bardzo rzadko”. 

Z tego wniosku można by pójść dalej i stwierdzić, że jeśli dusza jest mniej ważna od zwierzęcia, to chyba niezbyt pozytywnie świadczy to człowieku i jego godności na tle innych stworzeń.

Nie chcę tu za bardzo ciągnąć dalszych wniosków z tego wynikających, ale w taki sposób, to można by dojść np., że to tylko kwestia czasu, kiedy dla niektórych ludzi obiektem westchnień i pożądań staną się zwierzęta (przecież one są ważniejsze niż to, co najistotniejsze w człowieku).